Wie Spike Jonk ziet binnenlopen op de Tobiasschool, ziet een gewone vmbo‑kaderleerling van zestien. Maar achter dat ogenschijnlijk gewone uiterlijk schuilt een verhaal dat allesbehalve alledaags is. Terwijl de meeste examenkandidaten zich in klaslokalen voorbereidden op hun toekomst, bracht Spike de herfst van 2025 door op de Atlantische Oceaan. Hij zeilde zeven weken lang op de Gulden Leeuw, als deelnemer aan het programma School at Sea — een intensief traject waarin jongeren leren, leven en werken op een tallship dat de oceaan oversteekt.

En alsof dat nog niet bijzonder genoeg is: Spike haalde zijn vmbo‑kaderdiploma cum laude. Een prestatie die zelfs zonder oceaanwind al indrukwekkend zou zijn.

Een droom die begon met doorzettingsvermogen
Spike had één grote wens: meevaren met School at Sea. Maar dat betekende ook: zelf geld inzamelen. In een eerder nieuwsbericht van de Tobiasschool werd al duidelijk hoe gedreven hij was. Hij organiseerde acties, werkte keihard en sprak openlijk over zijn droom “om de oceaan over te steken en te leren wie ik ben buiten de veilige muren van school.” Die vastberadenheid bracht hem uiteindelijk op 28 oktober 2025 op Schiphol, waar hij samen met 37 andere trainees en docenten het vliegtuig nam richting A Coruña.

Geen ouders, geen telefoon, geen wifi. Wel een oceaan, een schip van 49 meter, en een avontuur dat zijn leven zou veranderen.

Van A Coruña naar Sint Maarten
De route was er één om nooit te vergeten: A Coruña → haven bij Santiago de Compostela → Madeira → Guadeloupe → eindbestemming Saint Martin.

Drie weken lang zag Spike niets anders dan water. Toch was het nooit saai. Ze gingen sterrenkijken en navigeren met een sextant, er was een mid‑ocean party en natuurlijk de dagelijkse ritmes van wachtlopen overdag en in de nacht, sailtraining en zelfstudie.

Maar het meest indrukwekkend? De trainees namen twee keer het schip zelf over. Spike solliciteerde — compleet met pitch in het Engels wat voor hem echt een overwinning was, veiligheidsuitrusting en gereedschap — voor de rol van engineer en greenhand. En hij kreeg die functie.

Coach Cees schreef in zijn eindrapport:
“Na een gloedvolle pitch ben je tijdens de ship take‑over daadwerkelijk de engineer. En wat voor een! De GL‑engineers wilden met jou echte klussen doen, waaronder een oil change van een 12‑cylinder 650 pk Caterpillar. Je bent gedisciplineerd, zelfstandig, sociaal en heel erg jezelf. Iedereen aan boord draagt je een warm hart toe.”

Dat is geen alledaagse feedback voor een vmbo‑kaderleerling — laat staan één die als enige vmbo’er tussen havo‑ en vwo‑leerlingen stond en ook nog eindexamen deed dit jaar.

Schoolwerk op een deinend schip
School at Sea is geen vakantie. Spike werkte vier dagen per week aan school: 08.00–12.00 uur en 14.00–16.00 uur. Zijn toetsen zaten in een witte envelop van de Tobiasschool. Geen wifi, geen online hulpmiddelen, geen dyslexie‑ondersteuning via audio. Alleen zijn laptop, zijn boeken en zijn discipline.

Soms moest hij met één hand zijn laptop vasthouden en met de andere typen, omdat het schip door de golven slingerde. Toch maakte hij elke week toetsen voor Nederlands, Engels, wiskunde en economie. Zijn CKV‑SE — waarvoor hij een kunstenaar uit de jaren 1920 moest bestuderen en een eigen kunstwerk maken — rondde hij zelfs op tijd af.

Zijn mentor Jos Bohncke hielp hem vooraf met de planning, maar werd vlak voor vertrek ernstig ziek ernstig ziek en is helaas tot ieders grote verdriet onlangs overleden. Spike: “Dat was het allernaarste. Ik miste hem erg. Hij zou dit jaar afscheid nemen na veertig jaar Tobiasschool.”

Aan boord werd coach Cees zijn steunpilaar. Hij hielp waar nodig, maar vooral: hij liet Spike zelf groeien.

De kracht van de natuur — en van vriendschap
Wat Spike het meest bijbleef? De eindeloze zee. De stilte. De plotselinge stormen. De geur en hitte van de machinekamer. De humor aan boord. Het altijd buiten zijn. En vooral: de vriendschappen. Hij klom met windkracht 9 in de mast om zeilen te strijken. Hij liep nachtwachten. Hij werkte samen met jongeren die inmiddels vrienden voor het leven zijn. Bij de reünie die hij thuis organiseerde, kwamen 28 van de 35 trainees opdagen. “We zijn samen diep gegaan. Dat schept een band die je niet meer kwijtraakt.”

Terug op school — een wereld van verschil
De overgang terug naar het gewone schoolleven was groot. “De rust van de boot is op school compleet weg. Het vertrouwen dat we aan boord hadden, hoe we met elkaar omgingen — dat mis ik. Op school praten docenten en leerlingen anders met elkaar.”

Toch vond Spike zijn weg. Hij miste vooral zijn vrienden en een paar docenten, maar zijn motivatie bleef. Hij werkte door, maakte zijn SE’s en rondde zijn examenjaar af met een resultaat dat niemand hem meer afpakt: cum laude geslaagd.

Toekomstplannen vol wind
Spike stopt niet met varen. Deze zomer gaat hij twee weken meezeilen met de kapitein van de Gulden Leeuw langs de Waddeneilanden. En volgend jaar wil hij opnieuw de oceaan over — dit keer als greenhand, een soort allround bemanningslid.

Ondertussen bereidt hij zich voor op zijn nieuwe opleiding: Technische Engineering Mechanica aan het ROC Amsterdam Westpoort. Een richting die perfect past bij de jongen die de machinekamer van de Gulden Leeuw zijn tweede thuis noemde.

Een voorbeeld van wat mogelijk is
Spike laat zien wat er gebeurt als je jongeren vertrouwen geeft, verantwoordelijkheid, avontuur en ruimte om te groeien. Hij bewijst dat vmbo‑leerlingen net zo goed kunnen schitteren op plekken waar je ze misschien niet verwacht.

Zijn coach Cees zei het het mooist: “Deze Masterskip‑reis en het Tall Yourself‑motto zijn je op het lijf geschreven. Je gaat het heel ver schoppen.”

En eerlijk is eerlijk: niemand die hem heeft zien groeien op de oceaan twijfelt daaraan.

Foto’s zeilreis: ©Masterskip